PLANNEN EN DOELEN

Stem zonder Gezicht ziet een compact kernteam van kundige, betrokken en actieve mensen voor zich die een ‘Cirkel van veiligheid’ rond de (vaak verborgen) arme gezinnen gaat vormen, en werkt met haar activiteiten en projecten vanuit de volgende belangrijke kernprincipes:

  • We streven naar een integrale dienstverlening bij armoede bestrijding;
  • We staan voor het wegnemen van drempels en obstakels;
  • We werken met het principe van het matchen van vraag en aanbod;
  • We willen op een praktische manier mensen binnen kleinere communities in beweging krijgen om armoede werkelijk aan te pakken en voor mensen te gaan staan;
  • We staan voor het creëren van veilige omgevingen en waardegestuurde overdracht van kennis.

 

We werken aan projecten langs vier hoofdlijnen/kernbegrippen:

  • Bewustwording van de aard en de kern van het probleem armoede;
  • Inspireren (van communities) tot doen en delen;
  • Beïnvloeden van bestaand armoede beleid;
  • Empowerment van kinderen en jongeren.

Bewustwording

  • Wat is armoede werkelijk?
  • Wat is de impact op alle levensgebieden? 
  • Hoevelen van ons worden werkelijk getroffen? 
  • Waarom treft het uiteindelijk ons allemaal. 

SzG maakt actief en intensief gebruik van diverse (sociale) media, zoals kranten, tv, facebook, onze website etc om het probleem en de mogelijke oplossingen aan te kaarten. We maken zo veel mogelijk gebruik van media door interviews te geven via de kranten (AD, NRC et.) en de radio (open Rotterdam, Radio Rijnmond) om het bewustzijn te vergroten. 

 

Beïnvloeden van beleid

SzG neemt actief deel aan verschillende platforms over armoede in Rotterdam. En is Vanessa Umboh een lid van de RAB - de Rotterdamse Armoedebestrijdingsbeweging. We voeren gesprekken met (plaatselijke en landelijke) politici, spreken met kernfiguren uit de hulpverleningspraktijk en dagen de mensen die het treft uit om hun eigen stem te laten horen. Vanessa Umboh  gebruikt haar eigen armoedeval-verhaal om het taboe en de schaamte te doorbreken om beleidsmakers bewust te maken we allemaal kwetsbaar zijn. Armoede is geen keuze. 

 

Vanessa Umboh leunt daarbij op haar jarenlange ervaring in de jeugdhulpverlening, waarbij o.a. gewerkt werd vanuit het principe ‘Assertive Community Treatment”, oftewel ACT en de presentietheorie van Prof. dr. A.J. Baart. 

Inspiratie

Armoede is een maatschappelijk vraagstuk, hetgeen in de eerste instantie het meest effectief op wijkniveau aangepakt kan worden.

 

Door overzichtelijke kleinschalige projecten te creëren, brengen wij op een praktische manier Rotterdammers in kleinere communities in beweging. Opdat er een betrokken gemeenschap ontstaat die steeds meer op eigen kracht, samen met elkaar voor elkaar gaan zorgen. 

Op deze wijze willen wij de stad Rotterdam inspireren en in beweging brengen om draagvlak te creëren, waarbij elke burger/Rotterdammers zijn verantwoordelijkheid neemt voor de toekomst van 'onze' kinderen.

Op deze wijze laten wij zien wat allemaal mogelijk is als je betrokkenheid toont, bereid bent om te delen en samen krachten weet te bundelen, voor een gemeenschappelijk doel. In onze projecten werken we samen met allerlei partijen die een steentje willen bijdragen. In totaal zijn meer dan 1400 kinderen blij gemaakt, zonder ook maar een cent uit te geven.  Dat is dus de kracht van een betrokken gemeenschap.  

Empowerment van kinderen en jongeren

SzG werkt aan twee concrete projecten die gaan over het empoweren van kinderen en jongeren. Onderzoek toont aan dat de hersenen in de vroege jaren van het leven het meest ontvankelijk zijn voor mentale en emotionele invloeden en dat ervaringen in die tijd levenslange effecten hebben op de ontwikkeling van het brein. Binnen arme gezinnen vindt onbedoeld veel emotionele verwaarlozing plaats van kinderen, wat tot chronische stress en minderwaardigheidscomplexen kan leiden.

 

SzG hecht aan de waarde van het werken met kunst en cultuur bij het ontwikkelen van eigenwaarde, talent en zelfkennis bij kinderen en jongeren. Onderzoek toont aan dat kinderen uit sociaal zwakkere omgevingen, die op scholen zitten waar veel aan cultuur gedaan wordt, twee keer zoveel kans maken op een geslaagde (werkzame) toekomst, dan kinderen die op scholen zitten waar dit cultuurbeleid ontbreekt.