.png)
“Armoede hoort erbij”? Nee — bestuurders mogen zich nooit neerleggen bij het lijden in hun stad
Dat uitgerekend de wethouder Armoedebestrijding, Norville, stelt dat armoede “hoort bij een grote stad”, heeft een diepgaande indruk gemaakt maar vooral verontwaardiging veroorzaakt onder Rotterdammers die dagelijks met armoede te maken hebben. Want armoede is geen natuurverschijnsel. Het is geen regen die ons overkomt, het is geen vanzelfsprekendheid die wij als onderdeel van stedelijk leven moeten accepteren. Armoede is het gevolg van politieke keuzes, of het ontbreken daarvan: beleid dat tekortschiet, systemen die ons niet dienen, bestuurders die zich daarbij neerleggen.
De wethouder verwijst naar armoede in de Bijbel en de Koran haar uitspraken bij te staan. Maar ook binnen deze geschriften wordt armoede niet beschreven als een permanente, mislukte toestand. Gelovigen lezen over overvloed, gezondheid en voorspoed. “Dan zullen uw schuren met overvloed gevuld worden,” staat in Spreuken 3:10. “Gezegend is hij die rekening houdt met de armen”, zegt Psalm 41:1. Niet: armoede hoort erbij. Maar: het is onze taak om op te staan voor wie tekortkomt. Zo getuigt de Raad van Veerkracht, een organisatie van ervaringsdeskundigen die zich inzet voor gezinnen in armoede.
Armoede treft iedereen: ploeterende ouders, jongeren die allerlei kansen missen, kinderen die hun potentieel niet kunnen ontwikkelen, hele wijken vol gezinnen in stress. Zij verdienen een zeker bestaan. Armoede beïnvloedt lichaam, geest en toekomst. Het verhoogt de gezondheidsrisico's, ondermijnt vertrouwen, veroorzaakt sociale isolatie door schaamte en vergroot de kans op jeugdoverlast en criminaliteit. Juist wie de armoede van dichtbij kent, zal nooit zeggen dat het “erbij hoort”. Armoede is geen geldgebrek alleen: het is een gebrek aan kansen, aan veiligheid, aan erkenning en aan menselijkheid. Armoede hoort niet thuis in een samenleving.
Daarom is het des te pijnlijker dat een bestuurder deze werkelijkheid normaliseert, in plaats van het aan te vechten. Bestrijding zit in haar functietitel: wethouder Armoedebestrijding, Schuldhulpverlening, Taal en Toeslagen. Waarom legt de wethouder zich dan neer bij systeemfalen waar juist zij verantwoordelijkheid voor draagt en invloed op kan uitoefenen?
Rotterdam verdient bestuurders die strijden, niet berusten. Bestuurders die lobbyen in Den Haag voor structurele verandering: eerlijke belastingen, betaalbare woonlasten, robuuste uitkeringen, menswaardige benadering en systemen gebaseerd op vertrouwen in plaats van wantrouwen. Niet alleen pleisters plakken, maar daadwerkelijk bestrijden. Niet alleen verzachten, maar veranderen.
Armoede hoort nergens. Niet in Rotterdam, niet in welke stad dan ook. Het hoort zeker niet thuis in de woorden-berusting van een bestuurder die verantwoordelijkheid draagt voor tienduizenden kinderen en mede Rotterdammers die in armoede overleven, elke dag.
Wij, de Raad van Veerkracht, roepen de stad op: laat van je horen. Normaliseren is geen optie. Armoede is geen realiteit die wij accepteren, maar een onrecht dat wij stoppen. En in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen is er één vraag die iedereen zich zou moeten stellen:
Kiezen wij voor bestuurders die armoede accepteren - Of voor bestuurders die het durven bestrijden?