DE STICHTING

Stichting Stem zonder Gezicht (SzG) is een Rotterdams initiatief, gestart eind 2016 door Vanessa Umboh tezamen met een groep betrokken burgers. SzG geeft een stem aan kinderen in Rotterdam, die niet in hun basisbehoeften worden voorzien. Het zijn kinderen die vaak onzichtbaar blijven, in armoede leven, kansen missen en onder moeilijke omstandigheden opgroeien. SzG rekent voldoende liefde, aandacht en persoonlijke erkenning, ook tot de basisbehoeften van elk kind.

In het VN -Kinderrechtenverdrag staat in Artikel 27 het volgende:

‘Kinderen hebben recht op een toereikende levensstandaard. Ouders moeten daarvoor zorgen binnen hun mogelijkheden en de staat ondersteunt hen daarbij. Een toereikende levensstandaard houdt in een levensstandaard die toereikend is voor de lichamelijke, geestelijke, intellectuele, morele en maatschappelijke ontwikkeling. De verantwoordelijkheid om hiervoor te zorgen ligt in de eerste plaats bij ouders, maar de overheid moet hen hierbij helpen als dit nodig is. De overheid dient maatregelen te nemen gericht op het terugdringen van armoede onder gezinnen met kinderen.’

 

Het aantal kinderen in armoede in Nederland blijft stijgen. Uit de cijfers van het CBS blijkt dat, na een periode van daling tussen 2006 en 2009, het percentage helaas alleen nog maar stijgt. In 2013 bedroeg het percentage 6,15%, in 2014 6,47% en in 2015 is het verder gestegen naar 6,58%. In totaal gaat het in 2015 om 225.700 kinderen in Nederland, wat overeen komt met circa 1 op de 15 kinderen (in 2009: 1 op de 20 kinderen). Rotterdam is daarin koploper: 18% van de kinderen in Rotterdam leeft onder de armoedegrens.

 

Steeds meer kinderen raken in armoede doordat hun ouders de maandelijkse rekeningen niet meer kunnen voldoen. Verwacht wordt dat het aantal kinderen in armoede steeds meer zal stijgen door de hogere lasten waarmee de bevolking ieder jaar te maken krijgt. We lijken hiermee vast te komen zitten in een vicieuze cirkel. Kinderen die in armoede leven, zitten vaak niet bij een (sport)vereniging en kunnen geen verjaardagsfeestje geven. Ook worden deze kinderen vaker gepest op school omdat ze in tweedehands of merkloze kleding rondlopen. Vaak merken de kinderen dat hun ouders verdrietig of boos zijn en voelen ze zich schuldig. Veel kinderen nemen een baantje en kopen van dit geld vaker eten voor hun ouders of extraatjes. Er zijn zelfs kinderen die moeten stelen om aan eten of kleding te komen. Veel van deze gezinnen halen hun voedsel bij de voedselbank. Maar ook de voedselbank raakt steeds meer in een crisis: er komen meer mensen voor voedsel aankloppen dan dat er binnenkomt. Kinderen verliezen hun eigenwaarde en ouders lopen vast. Daarnaast zijn er ook veel gezinnen die net buiten de regeling vallen en daarom niet eens in aanmerking komen voor een voedselpakket.

 

De laatste onderzoeken laten helaas nog steeds zien dat Rotterdam de stad is in Nederland met de grootste groep mensen die in armoede leven. In 2013 al was het aandeel met 18,7 procent het hoogst. En dat aandeel is sindsdien niet geslonken. In Rotterdam worden elk jaar 3.000 kinderen geboren, die geen tot nauwelijks kans van slagen hebben op een veilige plek in de samenleving en een hoopvolle toekomst. Dit is iets wat wij niet kunnen toestaan.

Het aantal kinderen in armoede in Nederland blijft stijgen. Uit de cijfers van het CBS blijkt dat na een periode van daling tussen 2006 en 2009, het percentage helaas alleen nog maar stijgt.


De laatste onderzoeken laten helaas nog steeds zien dat Rotterdam de stad is in Nederland met de grootste groep mensen die in armoede leven. 



SzG gelooft in de kracht van communities en meent dat gemeenschapsgevoel een belangrijk grondbeginsel is voor een veilige, vriendelijke en inclusieve samenleving. SzG roept de samenleving op om gezamenlijk verantwoordelijkheid te nemen en alle kinderen als ‘onze’ kinderen te gaan zien. Zo kunnen wij samen kinderen waar nodig beschermen en begeleiden en ze liefde, aandacht en erkenning geven. SzG gaat actief op zoek naar krachten in de samenleving zelf. We leggen contact met bewoners in de Rotterdamse wijken, met ondernemers, met wijkorganisaties, scholen en diverse (culturele) instellingen.

 

"De harde kern van armen wordt niet bereikt", zegt socioloog Godfried Engbersen van de Erasmus Universiteit in Rotterdam. De kloof tussen de echte arme mensen en de officiële hulpinstanties is te groot geworden. Bureaucratie staat goede en effectieve hulp in de weg. “Uitvoeringsinstellingen hebben geen gezicht voor hun cliënten", zegt hij vervolgens in een recent artikel in de Trouw. Zijn pleidooi is uiteindelijk dat we veel meer moeten kijken naar het in beweging brengen en ondersteunen van sociale verbanden in de samenleving. Dit is precies wat Stem zonder Gezicht nastreeft met haar projecten.

Opvoeden in armoede maakt met name ook kinderen kwetsbaar en neemt de essentie en de kern van hun ‘zijn’ over, op een dusdanig ingrijpende wijze, dat zij daar later moeilijk uit vandaan kunnen komen. Onderzoek toont aan dat armoede ten koste gaat van de cognitieve hulpbronnen van de ouders. Zij hebben hierdoor minder cognitieve veerkracht om adequaat om te gaan met dagelijkse beslissingen met betrekking tot hun ouderschap. Deze ouders lopen ook een veel groter risico in het ontwikkelen van een depressie en angsten, als gevolg van de ‘mentale belasting’ van armoede. Dit alles heeft belangrijke implicaties voor jonge kinderen en jongeren. Als maatschappij kunnen wij niet toestaan dat duizenden kinderen het risico lopen om hun volledige cognitieve potentieel niet te kunnen gebruiken. Veel van de onderdelen van bestaand armoedebeleid schenken aan deze basisbeginselen geen tot weinig aandacht. Te snel wordt verwacht dat gezinnen krachtig en mondig genoeg zijn om aan de veelheid van problemen efficiënt te kunnen werken. Hulp vragen wordt door schaamtegevoel een schijnbaar onoverbrugbare kloof. Problemen stapelen zich op en het isolement wordt groter.

 

SzG gelooft dat wanneer wij vanuit betrokkenheid de ander iets gunnen en gaan delen, wij samen de pijn en het leed van armoede iets kunnen verzachten en mogelijk meer oplossingen kunnen creëren voor meer mensen. We willen dit juist voor iedereen zichtbaar en bereikbaar maken. Veel mensen willen wel iets doen en helpen, maar weten niet goed hoe, wat en wanneer. SzG probeert deze intenties om te zetten in daden, door overzichtelijke ‘dichtbij’-projecten te creëren en krachten te bundelen, en daarmee de wereld een stukje mooier kunnen maken. Zonder dat dit al te veel geld hoeft te kosten. Dit klinkt misschien soft, maar eerder uitgevoerde projecten door Stem zonder Gezicht laten zien dat soms juist in de eenvoud een enorme kracht schuilt.

Download
Beleidsplan
Def-Beleidsplan-Stem-zonder-Gezicht.pdf
Adobe Acrobat document 560.3 KB